Ούλος ο κόσμος να χαθείη Κρήτη έχει ελπίδεςγιατί δεν παύει να γεννά ανθρώπους μερακλήδες !!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

Εδώ που στη φτέρη τ'αηδόνι πλανάταιΝα στήσωμε ελάτε αδέρφια χορόΚαι στου ήλιου τα πρώτα διαμάντιαΡιχνόμαστε αγνάντια σε Τούρκων σωρό.Από Φλόγες η Κρήτη ζωσμένη,τα βαριά της σίδερα σπάκαι σαν πρώτα χτυπιέται χτυπάκαι γοργή κατεβαίνει .Με μεγάλο θεόρατο δόρυόλη νειάτα πετά και ζωήκαι σε τόση φωτιά και βοήτρέμουν δάση και όρη .Όπου ρίξει θολή τη ματιά τηςχίλια όπλα στις ράχες λαλούνκαι χιλιάδες πετούν πυροβολούνΤουρκομάχοι μπροστά της.Τιμημένο σπαθί ξεγυμνώνειμα ο Σουλτάνος σπαθί δεν γροικάτο βαρύ της το χέρι χτυπάκαι η μαθιά της λαβώνει .Χτυπά-χτυπά της θάλασσας το Σούλιχτύπα κόρη γλυκιά του γιαλούεδώ οι άντρες παλαίουναλλού ζουν ως γυναίκες ή δούλοι.Από δώ Σελινιώτες , Λακκιώτες στη φωθιάΑπό κεί στη φωθιά Σφακιανοί, Σφακιανοίνα βοϊζει παντού μια φωνήσταις σπαθιαίς μας ταις πρώτες.

Ολος ο κόσμος απ' τη μιακι η Κρήτη απ'την άλληώ τη παντέρμη ζυγαριάστη Κρήτη γέρνει πάλι

Η Παναγία η Δέσποινα Κρητική Ποίηση - Θρησκείας Η Παναγία η Δέσποινα εν ώρα του σπηλαίου εγέννησε κι έκαμε παιδί.Σ τσι τρεις ημέρες απάνω τση’ μίλησενε:-Κοιμάσαι, μάνα μου, κοιμάσαι, μητέρα μου,κοιμάσαι, βασίλισσα του κόσμου γ-η αγρυπνείς;-Δεν κοιμούμαι, υιέ μου, Θε μου βοήθησέ μου,μα είδα όνειρον κακό και δειλιώ να σου το πω.-Πε μου το, μάνα μου, πε μου το, μητέρα μου,πέ μου το, βασίλισσα του κόσμου και μη δειλιάς.-Ενειρεύτηκα πως σ’ εκρεμάσανε οι σκύλοι οι γ-Ιουδαίοιπέντε καρφιά σου βάλανε:δυο στα πόδια δυο στα χέρια κι’ ένα μέσα στην καρδιά.-Αληθιν’ είσαι, μάνα μου, και συ και τ’ όνειρό σου κι απού το πη τρις αργά, τρις ταχιά και τρις το μεσημέρι,από γκρεμό μη γκρεμιστεί κι από μαχαίρι μη σφαήαπό πηγάδι μην πνιγεί κι’ από φωθιά να μην καεί.